Otizmli Çocuğumuzun Davranışlarını Evdeki İletişim Şeklimiz Etkiler Mi?
Çocuklar yalnızca sözcükleri değil, yaşadıkları ilişkiyi de öğrenirler.
Uzun yıllardır otizmli çocuklarla ve aileleriyle yürüttüğüm çalışmalarda dikkatimi çeken ortak noktalardan biri, çocukların yalnızca kendilerine yönelik uygulamalardan değil, içinde yaşadıkları ilişki sisteminden de etkileniyor olmalarıdır.
Bazı evlerde çocuğun yapamadıkları sürekli konuşulurken, bazı evlerde çocuktan sürekli performans beklenebilmektedir.
Bazı çocuklar gün boyunca sık sık düzeltilirken, bazı çocuklarla ise yeterince etkileşim kurulmamaktadır.
Bazı ailelerde "Nasıl olsa anlamıyor" düşüncesi nedeniyle çocukla kurulan iletişim giderek azalırken, bazı ailelerde ise çocuk günün büyük bölümünü ekran karşısında, yetişkinler de kendi ekranlarının karşısında geçirebilmektedir.
Yıllar içerisinde yaptığım vaka analizlerinde dikkatimi çeken noktalardan biri de şudur:
Çocuklar yalnızca oyuncakları, etkinlikleri ve eğitimleri değil; evin iletişim dilini de öğrenmektedir.
Evin içinde sık yaşanan gerginlikler, bağırmalar, yoğun beklentiler, sürekli yönlendirmeler ya da tam tersine etkileşimin giderek azalması çocukların davranışlarını etkileyebilmektedir.
Bu durum otizmin nedeni değildir. Ancak çocuğun günlük yaşam deneyimini, etkileşim kurma isteğini ve davranışlarını etkileyen çevresel faktörlerden biri olabilir.
Bilimsel çalışmalar da ebeveyn-çocuk etkileşiminin çocukların iletişim, sosyal katılım ve gelişimsel sonuçlarıyla ilişkili olabileceğini göstermektedir. Özellikle karşılıklı etkileşim, ortak dikkat ve ebeveyn-çocuk ilişkisinin niteliği çocukların gelişim süreçlerinde önemli bir bağlam oluşturmaktadır. �
PubMed +2
Bu nedenle bazı davranışları anlamaya çalışırken yalnızca çocuğa değil; evdeki ilişki biçimine, beklentilere, iletişim diline ve günlük yaşam deneyimlerine de bakmak gerekir.
Nöroaffektif Metot'ta bu nedenle yalnızca çocuğun davranışları değil, anne-baba tutumları, anne-çocuk etkileşimi ve ev içi gelişim sistemi de değerlendirilmektedir.
